علوم دو دسته اند:بعضی بعد از مرگ شکوفا می شوند و بعضی بعد از مرگ از یاد انسان می روند, غیر از شناخت مفارقات و بحثهای الهیات بالمعنی الاخص ،بقیه هرچه هست از یاد انسان می رود ، مگر انسان در خلال آن علوم ، عمل صالحی داشته باشد که ذخیره ی آخرت گردد. تنها علمی که بعد از مرگ شکوفاتر میگردد، شناخت مفارقات نوری و معرفت حق تعالی و اسمای حسنی الهی و معرفت و عصمت و امامت و ولایت ، این ها بعد از مرگ نه تنها از یاد انسان نمی رود بلکه زنده تر می شود،اما علوم قردادی در آن نشئه راه ندارد (زیرا ابدیت انسان را تامین نمی کنند). اصولا شکوفایی علم توحید وشناخت اسماء حسنی الهی بعد از موت است ، علمی است که لحظه به لحظه زنده تر می شود،انسان در آن نسئه بیش از هر چیزی از علم لذت می برد و علمی که انسان می تواند همراه خود ببرد این گونه از علوم است.